ธรรมยาใจ

“แกเข้าข้างในได้เมื่อไหร่ แกสบายเมื่อนั้น”

คนเรา หากมีบ้านของตัวเอง ไม่เป็นคนอนาถา ย่อมมีความสุข ไม่โดนแดด โดนฝน หรือโดนสัตว์ทำอันตราย

ใจเราก็เหมือนกัน หากไม่มีบ้านหรือวิหารธรรมภายใน เป็นใจอนาถา ย่อมโดนสิ่งกระทบและโลกธรรมทั้งหลายแผดเผาทำร้ายมิอาจอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข

บ่อยครั้ง เวลาหลวงปู่อ่อนเพลีย ท่านจะทอดสายตาไปเบื้องหน้าโดยที่มิได้ตั้งใจเพ่งมองสิ่งใด เหมือนท่านกำลังเข้าข้างในคือวิหารธรรมของท่าน เพียงครู่หนึ่ง ท่านก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

การเข้าข้างในหรือการเข้าไปพักจิตอยู่ในวิหารธรรมจึงมีอานิสงส์มาก เป็นที่บำรุงจิตใจให้ผ่องใสและมีกำลัง และพลอยยังร่างกายให้มีกำลังขึ้นด้วยเช่นกัน

หลวงปู่ดู่ท่านจึงว่า “แกเข้าข้างในได้เมื่อไหร่ แกสบายเมื่อนั้น”

ข้างในคือวิหารธรรมที่มีแกนเป็นสมาธิตั้งแต่หยาบไปหาละเอียด รวมทั้งสัมมาทิฐิตั้งแต่หยาบไปหาละเอียด กระทั่งวิมุตตินั่นเอง

“พอ”